تبلیغات
نماز - امام حسین (ع) و نماز
 
نشانه بندگی

 یكی از چهره هایی كه به حق و بی تردید در برپایی نماز سهم وافری دارد و مجد و عزّت و كرامت اسلام و مسلمین وام دار اوست، سرور شهیدان، حسین بن علی ـ علیه السّلام ـ است. شخصیّتی كه برای برپایی نماز«خصوصاً» و دین خداوند«عموماً» به وادی عطرآگین شهادت گام نهاد، و از ایستادگی او، نماز قامت برافراشت.

لذا در زیارتش چنین می گوییم:«و اشهد انّك قد اقمت الصّلاه»، یعنی: شهادت می دهم كه تو نماز را برپا كردی. تاریخ نویسان چنین نوشته اند كه: ظهر روز عاشورا ابو ثمامه صیداوی به امام حسین ـ علیه السّلام ـ عرض كرد: جانم فدای شما ... این مردم به شما نزدیك شده اند، و لحظاتی بعد به شهادت می رسید، به خدا سوگند تا من زنده ام از شما حمایت می كنم، اكنون وقت نماز است، دوست دارم هنگام ملاقات خداوند، نماز ظهر را خوانده باشیم. حضرت سر به آسمان بلند كردند و فرمودند:«ذكرت الصّلاه جعلك الله من المصلّین نعم اوّل وقتها»، خداوند تو را از نمازگزاران قرار دهد، ما را به یاد نماز انداختی، آری اكنون اوّل وقت نماز است، سپس به یاران خود فرمود: از اینان بخواهید چند لحظه دست از جنگ بردارند، تا ما نماز بگذاریم. حصین بن نمیر بی شرمانه گفت: نماز شما پذیرفته نیست، حبیب بن مظاهر بر او تاخت و از اسب به زمین افكندش، و شمشیر كشید تا او را به قتل برساند، یاران حصین به فریادش رسیدند و از مهلكه نجاتش دادند. امام ـ علیه السّلام ـ به نماز ظهر ایستاد، دو تن از یاران دلیر امام به نام های زهیر بن قین، و سعید بن عبدالله در مقابل نمازگزاران ایستادند، تا از آنان محافظت نمایند. حضرت نماز خوف خواند، عطر گل آسمانی نماز در نیمروز عاشورا، در دشت كربلا و تمامی فضا پیچیده بود، كه از سوی سپاه شرك، تیرها به سوی نمازگزاران به پرواز در آمد. حتی در چنین لحظه شكوهمندی حرامیان حرمت و تقدس نماز را پاس نداشتند، از پرتاب تیر خودداری نكردند، هنگام نماز چندین تیر پرتاب شد و سعید بن عبدالله سینه خود را سپر كرد، و پس از اتمام نماز بر روی زمین افتاد و به شهادت رسید در بدن او سیزده تیر مشاهده كردند، علاوه بر زخمهایی كه در اثر شمشیر و نیزه برداشته بود[1].
دوست داشتن نماز:
مؤمن باید دارای تولّی باشد، یعنی اسرار عبادات را دوست داشته باشد. دوست نماز باشد، نه تنها نماز خوان باشد، سیّدالشّهدا ـ علیه السّلام ـ به ابوالفضل ـ علیه السّلام ـ فرمود: به این قوم بگو امشب كه شب عاشورا است به من مهلت بدهند برای این كه خدای سبحان می داند«انّی اُحِبُّ الصّلاه»، كه من نماز برای رضای خدا را دوست دارم، نماز محبوب من است، نه اینكه من نماز خوانم. این اعمال صوری و ظاهری را كه همه دارند، آداب نماز هم كه میسور خیلی ها است، آن باطن و حقیقت نماز محبوب من است، من نماز را دوست دارم، و می خواهم از دوستم وداع كنم.


[1] . بحارالانوار/ ج 45/ 21، منتهی الآمال/ ج 1/ باب 5/ مقصد سوم/ فصل سوّم/ ص 262.

 

منبع:

http://www.andisheqom.com



نوع مطلب : ارزش نماز، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی